Ik hoor nu iedereen denken!!!!! Afscheid van een auto zijn die 2 gestoort ofzo, haha nou ja een beetje wel…. gniffel.
Ik moet gewoon even vertellen waarom….. Wij hebben eigenlijk altijd pech nou ja zeg maar gewoon zware pech gehad met auto’s, altijd hadden we oude auto’s die als we mazzel hadden hooguit 1 jaar meegingen, dan werden de kosten van mankementen zo hoog dat ze dit gewoonweg niet meer waard waren.
Dus op een gegeven moment maar de stoute schoenen aangedaan en een nieuwere auto gekocht….. wat een luxe was dat…. net 1 1/2 jaar oud dus daar konden we heel wat jaartjes mee vooruit……. dus niet….. het begon al toen we hem net een maand of 9 hadden….. het had flink ge-ijseld en manlief reed heel voorzichtig naar zijn werk, in de tunnel aangekomen merkte hij dat in de ingang van de tunnel nog niet gestrooid was maar hij reed rustig dus geen probleem, mmmmm de auto achter hem had iets meer vaart en ja hoor klapbammer, die knalde dus bovenop onze auto….. oke geen probleem manlief had gelukkig niets en hij werd netjes gemaakt, je zag er niets meer van.
Een half jaartje later…… onderweg naar huis en ja hoor hij deed het niet meer alle lampjes flikkerden alsof het een kerstboom was en dat was het. Een of ander apparaatje wat zorgt voor de temperatuur in de accu (geen flauw idee wat, ik ben zoooooooooooo a-technisch) was doorgebrand, gevolgen – accu was overgekookt alle bedrading naar de klote dus al met al een duur grapje……. het apparaatje koste maar 10 gulden maar alle bedrading en het schoonmaken, pffffff even afrekenen 1500 gulden, oeps. Oke ook gehad …… maand of 5 later gloeiende gloeiende weer hetzelfde liedje, grrrrrrrrrrrrrrr dus auto weggedaan, nou niet echt het gevoel van joepie wat een geluk hebben wij.
Daarna dus weer wat van die oude kneusjes gehad die meegingen tot aan de volgende APK en dan maar weer vervangen voor de volgende kneus.
Tot wij tegen ons Citroentje aanliepen ons rally-race monstertje zoals we hem noemden…… deze scheet heeft ons 7 jaar lang overal gebracht heeft ons nooit in de steek gelaten en startte altijd, al was het 10 graden onder nul, was wel eens lachen als de buren met een hoop gepruttel probeerde om hun nieuwe auto te starten wat dus niet lukte en manlief in zijn auto karretje stapte – starte – en wegreed….. lol.
Gisteren is hij dus weggegaan, overgeschreven op de naam van een collega van mijn man, ik hoop dat hij ernog lang van mag genieten, maar toch….. haha het afscheid viel toch best zwaar van ons nooit in de steek latende racemonstertje.
Nu maar hopen dat ons nieuwe Citroentje ons net zoveel plezier gaat geven, en ons ook nooit in de steek zal laten.